ไปร้านกัญชาในพัทยาครั้งแรก

สิ่งที่ควรมีติดตัว

• หนังสือเดินทางฉบับจริง ไม่ใช่ภาพถ่ายและไม่ใช่สำเนาจากโรงแรม
• ใบสั่งแพทย์ฉบับจริง หากคุณมี
• ที่อยู่ที่จดไว้หรือหมุดแผนที่ที่บันทึกไว้ เพื่อให้แสดงแก่คนขับได้แทนการอธิบาย
• ความคิดคร่าว ๆ ว่าจะคุยเรื่องอะไร กลิ่น ช่วงเวลาของวัน ลักษณะ ไม่ใช่ชื่อสายพันธุ์
• ความอดทนกับการตรวจเอกสาร เพราะมันเกิดก่อนการสนทนาเสมอ

ไปให้ถึงประตูโดยไม่อ้อมแบบที่คนส่วนใหญ่อ้อม

ข้อควรระวังเชิงปฏิบัติ — ไม่ใช่ข้อสรุปทางกฎหมาย

ร้านอยู่ในซอยที่มีหมายเลข แยกจากถนนใหญ่ในพัทยาใต้ และซอยที่มีหมายเลขคือวิธีที่เมืองนี้ใช้บอกทาง คนขับรู้จักซอย แต่ไม่รู้จักชื่อร้าน และไม่จำเป็นต้องรู้ เพราะร้านกัญชาในเมืองนี้มีหลายร้อยแห่ง ไม่มีใครท่องรายชื่อไว้

ดังนั้นให้บอกชื่อซอย ไม่ใช่ชื่อป้ายร้าน และเปิดหมุดแผนที่บนหน้าจอให้ดู หมุดจบบทสนทนาได้เร็วกว่าการพยายามออกเสียง และที่สำคัญกว่านั้นคือพาคุณไปลงฝั่งที่ถูกต้องของถนน ซอยแถวนี้มีสองปลาย และการมาลงผิดปลายเปลี่ยนการมาถึงสั้น ๆ ให้กลายเป็นการเดินกลางแดด

ถ้าคุณอยู่ในซอยแล้วแต่มองไม่เห็นป้าย ให้ส่งข้อความมาแทนการเดินซ้ำรอบสอง จะมีคนบอกทางจากจุดที่คุณยืนอยู่ ใช้เวลาราวหนึ่งนาที

ที่หน้าประตู อายุ ตัวตน เอกสาร

ข้อควรระวังเชิงปฏิบัติ — ไม่ใช่ข้อสรุปทางกฎหมาย

สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคือการตรวจเอกสาร และเกิดก่อนการพูดคุยใด ๆ ต้องอายุยี่สิบปีขึ้นไป ไม่มีข้อยกเว้นและไม่ตัดสินจากหน้าตาว่าใครดูอายุเท่าไร ผู้มาเยือนใช้หนังสือเดินทาง ผู้อาศัยใช้บัตรประชาชนไทย และใบสั่งแพทย์ต้องเป็นฉบับจริง

ข้อมูลจะถูกบันทึกไว้ ไม่ใช่เพราะอยากรู้อยากเห็น ร้านที่มีใบอนุญาตต้องเก็บบันทึกว่าขายอะไรให้ใคร และบันทึกนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเงื่อนไขใบอนุญาต ใครที่แปลกใจกับเรื่องนี้ อาจเคยเข้าร้านที่ไม่ได้เก็บบันทึก ซึ่งเป็นธุรกิจคนละแบบและมีความสัมพันธ์กับกฎคนละอย่าง

ถ้าเอกสารไม่ครบ การมาเยือนจะจบลงอย่างสุภาพตรงนั้น ตรวจสอบทางข้อความล่วงหน้าย่อมถูกกว่าการรู้หลังจากข้ามเมืองมากลางแดดบ่าย

ที่เคาน์เตอร์ บทสนทนาเป็นอย่างไรจริง ๆ

ข้อควรระวังเชิงปฏิบัติ — ไม่ใช่ข้อสรุปทางกฎหมาย

ขวดจะถูกเปิดต่อหน้าคุณ คุณควรได้ดูและได้ดม นั่นคือเหตุผลทั้งหมดของการซื้อที่เคาน์เตอร์แทนการซื้อโดยไม่เห็นของ และไม่มีใครขุ่นเคืองกับลูกค้าที่ใช้เวลากับมัน ถามได้ว่าตัดแต่งเมื่อไรและเก็บรักษาอย่างไร ทั้งสองคำถามเป็นเรื่องปกติและมีคำตอบจริง

วิธีเปิดบทสนทนาที่ใช้ได้คือบอกทิศทาง ไม่ใช่บอกชื่อ อยากได้แบบสว่างหรือแบบหนัก สำหรับเย็นที่เนิบช้าหรือสำหรับเดินเล่นริมทะเล หรือกลิ่นที่ชอบเมื่อคราวก่อน ชื่อสายพันธุ์เดินทางได้ไม่ดี ชื่อเดียวกันครอบคลุมต้นที่ต่างกันมากขึ้นกับว่าใครปลูก และชื่อที่ลอกมาจากเว็บบอกคนหลังเคาน์เตอร์ได้น้อยกว่าประโยคซื่อ ๆ หนึ่งประโยคเกี่ยวกับสิ่งที่คุณชอบจริง

คำถามที่ถามทางข้อความแล้วไปไม่ถึงไหน ทุกอย่างที่กลายเป็นรายการราคา และทุกอย่างที่หมายถึงการกันของไว้ให้ตอนเย็น ทั้งสองอย่างไม่มีคำตอบ และการถามซ้ำก็ไม่เปลี่ยนอะไร การต่อรองราคาก็ไม่ใช่วิธีทำงานของเคาน์เตอร์ที่มีใบอนุญาต ที่นี่คือร้านที่มีบันทึก ไม่ใช่แผงในตลาด

มารยาทที่ครั้งแรกยังไม่รู้

ข้อควรระวังเชิงปฏิบัติ — ไม่ใช่ข้อสรุปทางกฎหมาย

ไม่มีการใช้สิ่งใดในร้าน ที่นี่เป็นร้านค้า ไม่ใช่เลานจ์ ไม่มีที่นั่งและไม่มีพื้นที่สูบ การขอใช้ทำให้พนักงานลำบากใจกับสิ่งที่เขาอนุญาตให้ไม่ได้อยู่แล้ว

อย่าถ่ายภาพลูกค้าคนอื่น และก่อนจะถ่ายอย่างอื่นให้ถามก่อน หลายคนที่นี่ไม่อยากไปปรากฏในอัลบั้มวันหยุดของคนแปลกหน้า และเคาน์เตอร์ก็รู้สึกแบบเดียวกันกับเอกสารของตัวเอง

อย่าขอให้ขายแทนเพื่อนที่อยู่ที่โรงแรม การขายทำกับคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมเอกสารของตัวเอง ส่วนการส่งต่อหลังจากนั้นเป็นปัญหาของคนที่ทำ

หลังออกจากร้าน

ข้อควรระวังเชิงปฏิบัติ — ไม่ใช่ข้อสรุปทางกฎหมาย

เก็บของที่ซื้อไว้ในบรรจุภัณฑ์เดิมพร้อมฉลาก ฉลากคือสิ่งเดียวที่เชื่อมของในกระเป๋าคุณเข้ากับการขายที่ถูกกฎหมาย และการเก็บไว้ไม่มีต้นทุนอะไรเลย

พื้นที่ที่ใช้ได้แคบกว่าที่ผู้มาเยือนส่วนใหญ่คิด ที่สาธารณะ ชายหาด ถนน และระเบียงโรงแรมไม่ใช่พื้นที่กลางอย่างที่เห็น และคำร้องเรียนของเพื่อนบ้านคือวิธีปกติที่ทำให้เย็นวันเงียบ ๆ กลายเป็นเรื่องทางการ คู่มือกฎหมายบนเว็บไซต์นี้อธิบายกฎพร้อมลิงก์แหล่งข้อมูลของรัฐ

ข้อสุดท้ายมักสะดุดตอนปลายทริปไม่ใช่ตอนต้น สิ่งที่ซื้ออยู่ในประเทศไทย การนำกัญชาออกนอกประเทศเป็นเรื่องศุลกากร ไม่ใช่เรื่องการช้อปปิ้ง และความถูกกฎหมายของการซื้อที่นี่ไม่มีผลที่ประตูขาออก เคลียร์กระเป๋าก่อนจัดกระเป๋า ไม่ใช่ที่สนามบิน

คำถามสำหรับการมาครั้งแรก